De aanleiding voor Light Reading was de geringe aandacht voor vrouwelijke componisten in de Europese traditie. Het begon als een compositie van tekeningen. Tijdens het filmen van deze tekeningen ontwikkelde zich een orkestratie van noise waarbij de intervallen tussen de lijnen zich registreren als “noten”. De tekeningen werden gefilmd met een rostrum camera, een type camera gebruikt om stilstaande beelden te animeren. De beweging van de lens, naar of weg van de teke- ningen, is hoorbaar. Naargelang de intervallen tussen lijnen nauwer of breder worden, stijgt of valt de toonhoogte van het geluid. Het beeld produceert geluid, meer bepaald is het lijnenspel letterlijk “lichtmuziek”. Bij de vroegste vertonin- gen van Light Music was het niet mogelijk de twee projectoren te synchroniseren. Daarom liep ik van de ene naar de andere om ze, in zekere zin, te dirigeren of in het ritme te houden. Cinema en muziek eisen meestal dat elke voorstelling een herhaling van de vorige is. Light Music, daarentegen, is min of meer verschillend bij elke vertoning. In een specifieke context worden de bezoekers de performers, performend in en ten opzichte van het licht van Light Music. Dit wordt misschien meegenomen, op een mobiele telefoon, als een digitaal document van de toeschouwer als performer. De ver- houding van het publiek tot het werk is radicaal veranderd: geluid staat niet stil, geluid beweegt. (Lis Rhodes)