De nacht die over de velden valt. Een menselijke figuur gaat op in de duisternis van het bos, gevangen in de spookachtige lichtbundel van een vrachtwagenkoplamp. Geïnspireerd door Christina Rossetti’s 19e-eeuws gedicht On the Wing, waarin een liefdesdroom uiteen­ gereten wordt door geweld en verlating, roept Kate Solar een duister, modern romanticisme op, geworteld in het materiële leven van film. De film is gedraaid op 16mm zwart-wit omkeerfilm en handmatig ontwikkeld, met een ontwikkelaar op basis van smeerwortelbladeren.

Sincero, apaixonado doolt door het Portugese platteland, vergezeld van mannenstemmen die fragmenten voorlezen en herlezen uit een dagboek uit 2009 dat gevonden werd in een verlaten huis. De schrijver is onbekend; een zwerver verstrikt in een liefdesverhaal dat telkens opnieuw doorslaat in obsessie. Dag en nacht volgt de film die koortsige dwaaltocht, doorheen landschappen getekend door afstand en ongelijkheid. De lyriek van het dagboek is meeslepend, maar doordrenkt van narcisme en mannelijke zelfmythologie. De film leeft met die spanning, bewegend door het land, teder en ongemakkelijk, geobsedeerd en zelfreflectief.

Een verbrokkelde gedachtenstroom trekt samen in een spiraal van liefdesverslaving, verlangen, jaloezie, seks, drugs en psychische instabiliteit. De innerlijke monoloog bestaat uit fragmenten: half afgemaakte zinnen, opflakkerende herinneringen, zich steeds herhalende gedachten. Ergens tussen intoxicatie en realiteit beweegt hij op gevoel. Tegen een achtergrond van zelfportretfoto’s brengt Volkmer met een ongedwongen kwetsbaarheid mentale gezondheid, queerness en verlangen in kaart.

Een vos slaapt onder een berk terwijl een hand het beeld binnenglijdt en zijn flank aanraakt, kort en teder. Het dier roert zich, rekt zich uit en rent dan het bos in. In How to Run a Trotline wordt aanraking een portaal naar wat er speelt tussen lichamen en wat daarna blijft resoneren. Als een eerbetoon aan vaderlijk en queer nalatenschap in het leven en in de kunst, bouwt Elsaesser de film op met montage en correspondentie. Hij put uit de sonische architectuur van Michael Snows Presents (1981) en verweeft beelden uit William E. Jones’ Tearoom (2007) — een film samengesteld uit politiebewakingsbeelden van een openbaar toilet in Mansfield, Ohio, gebruikt om mannen aan te klagen en te veroordelen voor homoseksuele handelingen. Naast Elsaessers eigen beelden landen deze fragmenten als hommage en afstamming — het gevaar van verlangen nog steeds voelbaar. Een diep persoonlijke, archivistische collage­ film over lichamen, die zich al dan niet misdragen.

De films van Gernot Wieland ontleden voortdurend zijn opvoeding in het naoorlogse Oostenrijk, een repressieve omgeving waar angst voor vanzelfsprekend gold, wreedheid werd getolereerd en de verbeelding van een kind al vroeg leerde zich te schikken naar de machthebbers. In Thievery and Songs mondt dit materiaal uit in een opvallend mooi tragikomisch werk dat iets diep triests blootlegt, terwijl het de obscene en absurde aspecten van de Oostenrijkse aard verkent. Trauma, schuldgevoel, repressie en sociale hiërarchie blijven het heden bepalen. Geplaagd door terugkerende dromen over landschappen, gaat de verteller in therapie, waar dieren, sprookjes en Freud ter sprake komen. Uiteindelijk lossen de landschappen op in mist en stilte, terwijl hij concludeert: “Nu weet ik waarom ik van deze landschappen droom. Ze zijn het tegenovergestelde van angst, en ik besta er niet in.”.