Blood Sugar wordt vaak gezien als een tweeluik met Public Secrets. In dit werk publiceert Daniel een reeks gesprekken met druggebruikers die ze leerde kennen als vrijwilliger bij een project voor het omruilen van gebruikte injectienaalden. In de interface wordt elke spreker gerepresenteerd door een strook geluidsgolven of een 'audio body'. Ze staan met elkaar in verbinding door 'parasitaire' connecties die onthuld worden in hun verhalen van pijn, geweld, misbruik en wanhoop. De ruimte die deze lichamen bewonen is gestructureerd volgens de sociale en biologische constructie van verslaving - op de grens van de huid. De verhalen worden omkaderd met teksten van Daniel waarin ze reageert op retorische vragen als 'wat hebben we tegen de drugsgebruikers?' en die haar onderzoeken naar de neurologische wetenschappen van verslaving in dialoog met de interviews bevatten.
In this work I have been more of an immigrant than an artist or ethnographer — crossing over from the objective to the subjective, from expertise or authority to unauthorized alien. As an academic I was once reluctant to include my own story in my work. But my position is not neutral; in theory or in practice, that would be an impossible place. So I have crossed over into what theorists such as Jane Gallop and Michael Taussig call “the anecdotal,” where theorizing and storytelling, together, constitute an intervention and a refusal to accept reality as it is. ___ Sharon Daniel
