FILM

In 1976 filmde John Smith — toen nog student aan het Royal College of Art — een gewone straathoek in Oost-Londen: voorbijgangers, verkeer, vogels die door de lucht zweven, mensen in de rij voor de bioscoop. Pas later voegde hij een gezagdragende voice-over toe die elke beweging op het scherm lijkt te orkestreren — zijn eigen goddelijke stem die retroactief het bevel opeist over alles wat we zien. Geïnspireerd door Truffauts La nuit américaine, legt dit avant-gardistische meesterwerk bloot hoe cinema door middel van narratie betekenis construeert. Een briljante beschouwing over filmmaken, auteurschap en controle, toeval en intentie, en het moment waarop beschrijving overloopt in instructie. (Nana Bahlmann)