Na het lezen van Terug naar Reims van Didier Eribon, waarin de auteur terugkeert naar het arbeidersdorp van zijn jeugd, besefte Kumail Syed dat zijn leven vorm had gekregen door een heel andere klasse-ervaring dan die van de mensen om hem heen. Tot dan toe had de filmmaker zijn achtergrond ontkend — toen hij zich realiseerde dat die verwerping een belediging was voor de geleefde realiteit van zijn ouders, besloot hij een bezoek te brengen aan de buurt waar hij opgroeide. Les enfants ont des oreilles brengt een getuigenis van Syeds klassenafkomst in de vorm van een gefilmd dagboek. Het toont waar de arbeidersklasse vandaag voor kan staan, zowel met tableaux vivants van de buurt, als met getuigenissen van de regisseur, zijn moeder, en mensen die hij tijdens zijn terugkeer ontmoette.
