In Life/Expectancy breidt de expliciete referentie naar en het hercombineren van diverse bronnen zich uit naar het visuele. De postmoderne kritiek uit Private property wordt hier verdergezet en uitgebreid. Fleming gebruikt beelden en stills uit bekende films (Intolerence, The Lady from Shangai, Persona, Hiroshima Mon Amour) en stemmen van bekende Hollywoodactrices als een “archief voor verhalen in gefragmenteerde vorm”. Het zachte, tastbare kleurenpallet uit haar andere films maakt hier plaats voor een expressief zwartwit. Life/Expectancy is gestructureerd in hoofdstukken die elk een verschillende soort van storytelling proberen te representeren.
“Life/Expectancy would be my last personal film… even as I continued to advocate for and teach the form.”(Shellie Fleming)
