Filmkunstenaar John Smith en geluidskunstenaar Graeme Miller delen een interesse in synchroniciteit en toevallige ontmoetingen en werkten samen aan Lost Sound: een geluidsreconstructie van hun buurt in Oost-Londen aan de hand van cassettebandjes die ze op straat vonden. Met geluiden die aan bomen bungelen als een maretak, aan lantarenpalen en luifels als de zeedrift van een onmetelijk hoge vloed of die werden meegedragen door een windvlaag doordrongen van radiogolven en signalen van mobiele telefoons, maken Smith en Miller een moderne mengelmoes van magnetische tape die zijn eigen afgedankte herinneringen bezingt. Het werk verkent het potentieel van toeval door kenmerken van een sociologische zoektocht te combineren met een luchtige vorm van situationisme en een simpele oefening in de kunst van de objet trouvé. Het creëert een boeiende audiovisuele cartografie door vormelijke, narratieve en muzikale verbanden te leggen tussen beelden en geluiden bijeen gebracht door de toevallige ontdekking van de cassettes. “Lost Sound is een lyrische en prikkelende reactie op de stedelijke omgeving en brengt de stad in beeld als een veelzijdige en gefragmenteerde verzameling van persoonlijke geschiedenissen. Migratie, verlies en ontheemding schemeren door de upbeat soundtracks uit zonniger oorden heen.” (Helen Legg)
“The resulting video is a pure process piece — whatever music is playing on the soundtrack is that found on the fragment of tape that appears on the screen. The formality of the idea is undercut by the emotive power of the found music (and John stretching his own rules in the editing). John, who had always been suspicious of lush soundtracks, had found an excuse to use passion, albeit in a rigorous way. It was as if any emotion he wanted to feel (but was too embarrassed to deliberately express) could be discovered abandoned out on the street, emotion as a found object.” (Cornelia Parker)
