In Self-portrait #1: Shedding verschijnt Vicky Smith in verschillende over elkaar gelegde lagen op handmatig verwerkte zwart-witfilm. Gekaderd als een witte buste tegen een zwarte achtergrond, zijn haar gelaatstrekken onscherp, omgeven door een pulserende echo — haar silhouet dat rond haar zweeft en door haar heen beweegt. Ze draait haar hoofd van links naar rechts, sneller en trager, terwijl haar gezicht vanuit elke hoek wordt vastgelegd. Haar haren zweven omhoog en door de lucht, vermenigvuldigd over de belichtingen heen. Met behulp van de Bolex-camera gebruikt Smith superpositie en wisselende snelheid om het beeld eerst op te bouwen en daarna weer te laten eroderen. Haar buste valt plots achterover, komt geleidelijk in focus, weg van haar gelaagde ontdubbelingen. Het laat een residueel, spectraal spoor achter, alsof het lichaam laag voor laag zijn eigen beeld afwerpt. Wat rest is geen verdwijning, maar helderheid: een zelf dat tot stand komt door sub tractie, dat vorm krijgt door beweging, zwaartekracht en de mechaniek van de camera.
