White Cloud ontgint de vruchtbare velden van AI-gegenereerde video, NPC-liefjes en het militaire trainingsapparaat van deep learning om de exploitatie van zeldzame aardmetalen te bespreken. Het leven reageert voorwaardelijk op de mogelijkheden van elektronische systemen. Van der Auwera kijkt naar de diepe onderbuik van deze technologieën en de zelden besproken relatie tussen de ingewanden van de aarde en de dromen van de mensheid over de ruimte. De film krijgt een griezelige, licht groteske sfeer wanneer opkomende AI-technologieën hun eigen gebreken laten zien. Terwijl in de film vragen over geopolitiek, ecologie, kapitalisme, conspiracy en toekomstscenario’s circuleren, is de kern de getuigenis van een eenzame mijnwerker die een donker en desolaat landschap probeert te omarmen op zoek naar een betere toekomst.
