“A few years ago I was in Prishtina with a friend from Croatia, miming at the guy behind the counter for beer. In the end my friend came out and asked ‘Imate li pivo, molim?’ There was a very complex reaction from the elderly shop assistant. He said, in Serbian, that he hadn’t spoken Serbian for such a long time. My friend from Croatia corrected him – she was from Croatia, and was actually speaking Croatian. And if his face fell a little, I don’t know. Someone else came in the shop, we made our purchase and left.”
Phil Collins werkt vaak in probleemgebieden met elementen uit de populaire cultuur, low-budget televisie en documentaires in reportagestijl. Een kritische fascinatie voor de manier waarop hedendaagse media gebeurtenissen structureren. De film weeft ondraaglijk intieme close-ups in een gefragmenteerd maar doelgericht panorama van Kosovo’s recent verleden. Politici, intellectuelen en publieke figuren passeren de revue, maar ook ‘gewone’ mensen, die de redenen waarom ze niet langer Servisch spreken opsommen. Het geheel wordt een kaleidoscoop van pogingen om geschiedenis te schrijven tot persoonlijke verhalen over verlies en trauma’s.
