“Ik had alles over deze films gelezen voor ik er ook maar een had gezien. Tegen de tijd dat ik ze zag, hadden ze reeds een permanente plaats opgenomen in mijn verbeelding. En toen ik ze zag, begreep ik opnieuw wat het betekent om getuige te zijn van bewegende beelden: de beelden bewegen - maar brengen ook beweging teweeg. Hindle, Brakhage, Solomon, Fleming en Frampton: drie verschillende generaties van Amerikaanse avant-garde filmmakers, vijf heel uiteenlopende benaderingen van wat we Cinema noemen, maar allemaal films van filmmakers met een diep vertrouwen in het vermogen van beelden om ons te beroeren: esthetisch, emotioneel, intellectueel. Het werk van deze vijf kunstenaars hebben op een intense manier een impact gehad op mijn eigen notie van het bewegend beeld en mijn praktijk als filmmaker. Frampton en Hindle waren al van het toneel verdwenen voor ik wist wie ze waren, maar ik had het geluk dat ik zes jaar lang ideeën kon uitwisselen met Brakhage. Ik ging naar de graduate school om er te studeren bij Fleming en van haar te leren, net zoals zij had geleerd van Hindle. Solomon heb ik eerder bij toeval op school ontmoet, en na talloze jaren van langeafstandsstudie en begeleiding is hij een van mijn beste vrienden geworden, alsook een van mijn buren in Colorado. Dit programma van vijf films is voor mij - na vijftien jaar zelf films te hebben gemaakt - een manier om terug te kijken op de kunstenaars en werken die mijn visie hebben gevormd gedurende cruciale en formatieve jaren - en nog steeds eindeloos inspirerend zijn en mijn idee uitbreiden van wat mogelijk is in de kunst van het bewegend beeld.”
“... bijna zoals de Aarde zelf - de groene ijsbedekte rotsen, het snijdende gevoel, het drukkende gevoel van de gletsjers. Terwijl ik aan het kijken was, dacht ik de hele tijd dat je een meester van het Noorden was. Het Arctische landschap - de donkere rode bloemen in het schemerlicht, het donkerblauwe licht, de grote bomen met de voorbijtrekkende mist, en Jane die kijkt... het ijs, het water, het mos, het gouden licht. Een visuele symfonie.” (Hollis Melton)
“Een meditatie op geheugen, begraving en verval... een uitgesteld gebed voor mijn vader”. “Het is het 19e eeuwse ‘weefsel van leugens’ dat Solomon openrijt: zijn visuele, biologische schoonheid, is een aanmoediging om deze transformatieve muls, deze esthetische compost, te omhelzen, en alle komma’s ‘,’, van aarzeling op te geven - om zelfs het lijden te aanvaarden (zoals het gros van het dierenrijk stoïcijns doet) en te zwelgen in het “vuur van water” (zoals Robert Kelly het stelt) dat we allemaal zijn...” (Stan Brakhage)
Left Handed Memories is Shellie Flemings ode aan Will Hindle, zo’n twee jaar na zijn plotse overlijden aan een hartaanval. De film is met een minimaal budget gedraaid op verouderde pellicule en combineert outtakes van Hindle’s werk met eigen beelden, die Fleming onder meer maakte in Baltimore na haar terugkeer van de begrafenis. Passages uit zijn films verschijnen als herinneringen onderaan het frame. De klankband mengt radiofragmenten van de dag van Hindle’s overlijden met muziek uit zijn platencollectie.
“This film would be the first artwork where I would insist that I always remember how small I was in the global reality.” (Shellie Fleming)
“In Gloria! plaatst Frampton 19e eeuwse bekommernissen naast hedendaagse vormen, door het koppelen van een voorbeeld van vroege cinema met een videografische vertoning van tekstueel materiaal. Beide formele componenten (de film en de tekst) hebben op hun beurt een relatie met een figuur uit de 19e eeuw - Frampton’s grootmoeder - en een uit de 20ste eeuw - haar kleinzoon (Frampton zelf). In een poging om hun relatie te hervatten, wordt Gloria! een eerder komisch, vaak pakkende meditatie op dood, geheugen en de kracht van beeld, muziek en tekst om het verleden te doen herrijzen.” (Bruce Jenkins)
