De eerste twee films van Abouda en Bonnamy weigerden een verhaallijn te produceren en waren ontwikkeld volgens het principe van een ware kruisbestuiving van culturen, bezield door de wederzijdse fascinatie voor de ander. Het zijn echte daden van liefde, die werden geconcipieerd als caleidoscopische assemblages op basis van een muzikaal paradigma. In Algérie couleurs worden de kleur en het licht van de Maghreb, van zijn straten en huizen, gevat in een ritmische constructie, in de trant van een levendige toccata. Abouda en Bonnamy leggen echter bovenop de visuele dynamiek een “collage”, een soundtrack die in hoge mate bijdraagt tot de zintuiglijke overvloed van deze films, waar een quasi-permanente heen-en-weer tussen Oosterse en Westerse muzikale klanken zich metaforisch manifesteert. De ongebreidelde saxofoon van Albert Ayler telescopeert de betoverende stem van Om Kalsoum in Cinécité, een film die geheel gewijd is aan Parijs, de kosmopolitische en multiculturele stad van hun eigen geschiedenis. (J.M Bouhours, 1997)
