Een mijmerende blik op de wereld van online videodagboeken, circulerend in de diepe kerkers van YouTube en aanverwanten. Wat we er aantreffen is een eindeloze stroom van micro-confessies en intieme exposures, teenage angst en moody blues, gebroken harten en bedeesde geesten op zoek naar vertroosting en verbondenheid. Het maakt niet uit als er in essentie niets te zeggen of te tonen valt, zolang er maar wordt bijgedragen tot de voortstuwende informatieflux. Alles kan worden uitgesproken, alles moet worden onthuld, tot op het punt dat er ultiem niets meer te zien valt. Geen bezwaar als niemand kijkt of luistert, wat telt is het spoor dat we achterlaten in onze eindeloze zoektocht naar zingeving en identiteit. Wat telt is het meetellen zelf. Op zoek naar een antwoord op onze eenzaamheid en onzekerheid, bedwelmd door de alomtegenwoordigheid van beelden, worden we zelf beeld. Hier zijn we: lichamen zonder gloed of verlangen, beelden zonder noodzaak of gevolg. Welkom in het spektakel van banaliteit.
