“Goldman ontleent het beste aan de underground cinema (vrijheid van subject en techniek) en enkele goeie elementen uit de cinema van Godard en vertelt het simpele verhaal van een handvol vrienden, hoe ze leven, wat ze voelen. In een reeks nota’s toont hij hun onderlinge verhouding met een gevoel van directheid en economie; hij laat mensen tot leven komen op een simpele en geloofwaardige manier – geloofwaardiger dan de meeste personages in de cinema van Chabrol of Truffaut. Zelfs in zijn eerste film slaagde Goldman er in om te ontsnappen aan de vele gevaren van abstractie. In geen geval perfect in alle opzichten, spreekt uit de film een opmerkelijke thematische en vormelijke schoonheid.”
- Jonas Mekas



