Maman, ontstond uit de poging van een filmmaker om het verhaal van zijn moeder te vertellen: haar verhuis van haar geboorteplaats Likasi naar Brussel op zevenjarige leeftijd, haar gemis van de zonsondergang uit haar kindertijd, haar beslissing om een jaar lang niet te spreken, en haar droom om fotografe te worden. De film nam uiteindelijk de vorm aan van een brief van een zoon gericht aan zijn moeder, opgebouwd rond haar stem die de brief voor het eerst voorleest. Voor Niko Wei is de film gegroeid uit het besef dat hij niet zozeer haar verhaal wilde vastleggen, maar vooral haar stem. En dat de film zou dienen als de vervulling van een langdurige droom: die van een fotograaf die als allereerste beeld een portret vastlegt van zijn moeder, champ contre champ met het beeld van een zonsondergang die het onuitsprekelijk gevoel van gemis en afstand oproept.
