“I never really identified with any places as home no matter how long I’ve lived in that place. When I was in the US, it wasn’t home — I wasn’t a legal resident. So then, on paper, bureaucratically, they didn’t allow me that home. But spiritually, the Philippines didn’t feel like home either. So I don’t know. I feel torn. The concept, the word home, it brings up complex emotions or attachments to it.”
Met deze film bouwt Miko Revereza voort op zijn eerdere werk, Disintegration, 93-96, een filmessay over de verhuizing van zijn familie van Manilla naar de VS. Hij construeert een suggestieve meditatie over thuis en thuisland, waarbij hij de middelen gebruikt die hem direct ter beschikking staan: zijn camera, zijn smartphone, zijn zwervend bestaan en zijn unieke perspectief als vreemdeling in een vreemd land. Aan boord van een trein die het land doorkruist en aan de hand van statische lange shots en voice-oververtellingen, legt Revereza zijn fysieke en psychologische reis van Los Angeles naar New York vast. Het scherm is beperkt tot zijn gezichtspunt, maar deze schijnbare beperking opent een uitgestrekt mentaal canvas voor een stream-of-consciousness. Het nodigt ons uit als vertrouwelingen en mede-samenzweerders, en houdt ons tegelijkertijd op een voorzichtige afstand. In de geest van Chantal Akermans News from Home bootst dit vervreemdingseffect dat van Revereza zelf na. Hij onderzoekt hierbij zijn eigen vreemde gevoel van ontworteling en geworteldheid als nieuwe Amerikaan en in het bijzonder als Filipijns-Amerikaan. Doorheen zijn reisverslag kunnen we ons afvragen of deze kwalificatie — dat spreekwoordelijke koppelteken — ertoe doet in dit tijdperk van globalisering, waarin we zo verbonden zijn via schermen dat nationale en etnische identiteiten vervagen in de ontlichaamde leegte van het digitale? Revereza wil dat je zelf beslist op basis van je eigen ervaring met het navigeren door zowel lokale als mondiale ruimtes — of je nu over de rails raast, door luchthaventerminals slentert of te voet door vertrouwde stadsstraten dwaalt. Uiteindelijk komt zijn eigen gedachtegang tot een bijna volledige stilstand wanneer grenswachters ten tonele verschijnen en zijn mijmeringen plaatsmaken voor de grimmige realiteit. (Lindy Leong)
