“Er is iets volkomen nieuws aan Grandrieux’ plastische verkenning van geweld, maar ook iets hedendaags. Zijn aanpak is niet gebaseerd op de montage- en beeldeffecten die ten volle werden gebruikt door filmmakers zoals Hitchock of Ray, noch op het onderzoek van exces à la Tarantino. Het geweld situeert zich binnen het beeld zelf, in een zeldzame alliantie tussen de lumineuze materie en de zinderende, fragmentaire figuratie. Grandrieux ‘vertelt’ dan wel het verhaal van een seriemoordenaar in Sombre, maar het geweld is zowel onthecht als gefabuleerd: het daalt samen met zijn held af in het duister, in scenes van verminkte vrouwelijke lichamen, geregistreerd met een mobiele 35mm camera die ons, zoals Raymond Bellour opmerkt in zijn lofdicht en verdedigingsrede ‘Pour Sombre’, ‘plaatst tussen de lichamen, temidden van ontstellend lijden, om ons te confronteren, ondanks de brutaliteit van de daden, met dubbelzinnige allures, in een constant uiteendrijvende wervelstroom’.” (Christa Blümlinger)
