De films van Gernot Wieland ontleden voortdurend zijn opvoeding in het naoorlogse Oostenrijk, een repressieve omgeving waar angst voor vanzelfsprekend gold, wreedheid werd getolereerd en de verbeelding van een kind al vroeg leerde zich te schikken naar de machthebbers. In Thievery and Songs mondt dit materiaal uit in een opvallend mooi tragikomisch werk dat iets diep triests blootlegt, terwijl het de obscene en absurde aspecten van de Oostenrijkse aard verkent. Trauma, schuldgevoel, repressie en sociale hiërarchie blijven het heden bepalen. Geplaagd door terugkerende dromen over landschappen, gaat de verteller in therapie, waar dieren, sprookjes en Freud ter sprake komen. Uiteindelijk lossen de landschappen op in mist en stilte, terwijl hij concludeert: “Nu weet ik waarom ik van deze landschappen droom. Ze zijn het tegenovergestelde van angst, en ik besta er niet in.”.
