“Dalla Nube bestaat uit twee aparte delen, één mythologisch, het andere modern, zonder enige duidelijke relatie. Het Nube deel is het zesde van de 27 Dialogen met Leuco (Dialoghi con Leucô), geschreven door Cesare Pavese in 1947. Het Resistenza deel bestaat uit fragmenten uit een ander boek van Pavese, De maan en het vuur (La luna e i falo), gepubliceerd in 1950, een paar maanden voordat hij zelfmoord pleegde. Dit laatstgenoemde deel is geen verrassing: elke Straub film is een analyse – zowel archeologisch, geologisch, etnografisch als militair – van een situatie van verzet. Op Nietzsche’s bewering dat ‘Het enige zijn dat we kennen, is het zijn dat zichzelf voorstelt,’ zouden de straubs antwoorden dat enkel zij die weerstand bieden zeker bestaan: weerstand tegen natuur, taal, tijd, tekst, goden, God, leiders, Nazi’s. Moeder en vader. Dit is hoe de shot, de basisatoom van Straubiaanse cinema, het product is - de reste, of eerder de restance - van een drievoudige weerstand: teksten die zich verzetten tegen lichamen, plaatsen die zich verzetten tegen teksten, lichamen die zich verzetten tegen plaatsen. Maar men moet een vierde toevoegen: het publiek dat zich verzet tegen shots die zo “ontworpen” zijn, koppig verzet van het filmpubliek tegen iets onhandelbaars, iets dat het niet langer erkent als publiek.” (Serge Daney)
