FILM

“In Gloria! plaatst Frampton 19e eeuwse bekommernissen naast hedendaagse vormen, door het koppelen van een voorbeeld van vroege cinema met een videografische vertoning van tekstueel materiaal. Beide formele componenten (de film en de tekst) hebben op hun beurt een relatie met een figuur uit de 19e eeuw - Frampton’s grootmoeder - en een uit de 20ste eeuw - haar kleinzoon (Frampton zelf). In een poging om hun relatie te hervatten, wordt Gloria! een eerder komisch, vaak pakkende meditatie op dood, geheugen en de kracht van beeld, muziek en tekst om het verleden te doen herrijzen.” (Bruce Jenkins)