"Remembering Vladimir Shevchenko”: een onverwachte ode op het einde van een film die op het eerste zicht zichzelf als onderwerp heeft: film als materie, vorm, ervaring van licht, beweging, tijd (de titel verwijst naar het gradueel opdrijven van de opnamesnelheid). Shevchenko was een van de eerste filmmakers ter plaatse om de desastreuze gevolgen van de nucleaire ramp in Chernobyl vast te leggen op de gevoelige plaat. De werkelijke mate van “gevoeligheid” bleek later, toen hij merkte dat zijn filmmateriaal zelf sporen vertoonde van de radioactieve straling – die uiteindelijk ook zijn dood zou worden. Licht, straling, fotografie: een verhouding die als een donkere wolk hangt over de geschiedenis van de 20ste eeuw, van de beeldexperimenten met x-stralen tot de atomische schaduwen op de muren van Hiroshima. Het is deze onlosmakelijke verhouding die een lange slagschaduw werpt over deze mijmerende filmsculptuur, als een nagedachte die in herinnering brengt dat film primair een lichaam is dat de lichtsporen van andere lichamen in zich draagt, altijd balancerend tussen verschijnen en verdwijnen.
