"Tornes heeft geprobeerd de levensloop van een man, waarvan het parcours door de XXe Eeuw in een zekere mate een collectief geheugen veronderstelt, te fragmenteren en daarna terug samen te stellen. Een man, getuige van zijn eigen dood, wordt de verteller van een uitdagend leven. Ontgoochelde liefdes gaan hand in hand met revolutionaire dromen en Zuid-Amerikaanse muziek begeleidt de beelden van de Griekse woestenij. De 'heiligen' die zich bevrijd hebben van het conventionele juk ontmoeten gelovigen die tegen alle prijs op zoek gaan naar verlossing en in het bijzonder in alles dat hen hen overstijgen. De herinneringen aan geliefden, de kindertijd, geuren en smaken vermengen zich met hun ingebeelde visies. "De verbeelding is een kwaliteit van de geest die we als geheugen kunnen uitoefenen", zei Luis Buñuel een beetje eerder, en Tornes lijkt deze woorden letterlijk te hebben genomen." (Illias Kanellis)
