Bruce Baillie’s zelden vertoonde Quixote staat zij aan zij met andere meesterwerken uit de jaren 1960 zoals Stan Brakhage’s The Art of Vision en Peter Kubelka’s Unsere Afrikareise, die allen collages van zeer diverse beelden uitwerken in een poging om een verontrustende wereld beter te kunnen bergijpen. In Quixote zijn wilde paarden en een basketbalwedstrijd onderdeel van een reis door de Verenigde Staten die eindigt met een anti-oorlogsdemonstratie in Manhattan. Baillie zegt dat hij onze cultuur verbeeldt als een veroveringscultuur, maar de kracht en grootsheid van zijn film ligt niet in zijn sociale analyse. Die ligt eerder in de manier waarop zijn dubbeldrukken en snel afwisselende beelden bijna gewichtloos in de ruimte zweven en een hypnotisch gevoel van vervreemding creëren die ons voorbij de agressie laat kijken. (Fred Camper)
