"Sicilia! is zowel een film die schittert in zijn eigen aanschouwing als een hoogtepunt in het werk van de Straubs. Een top die we kunnen bereiken zonder hulpmiddel. Indien, volgens het genereuze idee van Manoel de Oliveira, een film als ware nationaliteit het land heeft waarin deze gedraaid is, dan is een groot deel van het oeuvre van de Straubs' Italiaans, zelf al horen we er Duits en Frans in. Weinig van hun films hebben het op een directe manier over de moderne wereld: het zijn eerder welbespraakte peplums uit het theater waar de Oudheid telkens uit haar verstarring wordt ontwaakt, levend overgeleverd aan de moderne Geschiedenis. Met Sicilia! is het het Italië van de XXe eeuw toen Mussolini het Rijk van de Césars' parodiëerde, het is de uitbuiting van Sicilië, de bijna Afrikaanse aarde, een Zuiden dat zolang het kan probeert weerstand te bieden aan het Noorden, en de film een zwart-wit gedicht van de verontwaardigde wereld. Dankzij de stemmen van de acteurs die het Italiaans nooit eerder zo grappig uitgesproken hebben (de tekst werd eerst op scène gespeeld onder de regie van de Straubs'), wordt het Italië van vandaag fysiek voorgesteld. Onvolledig, met zijn leegtes, intens: de verloren ziel van de Italiaanse cinema. Wanneer het zoals hier over onverkoopbare sinaasappels gaat, op houtskool gegrilde vis, verdachtmakingen door de politie, terug in het huis van de moeder, nachtelijke clandestiene afspraken in de vallei die uiteindelijk aan het daglicht komen, gebruiksvoorwerpen die niemand nog koopt, het verlies van de manuele gedachte, wat zich afspeelt is het teveel of het niet genoeg waaruit zich, zoals het leven, geduldig een film ontspint" (Jean-Claude Biette)
